مرگ اهريمن

نگاه روزنامه نگار

مرگ اهريمن

محمدفاضل*
ترجمه: حسن بنانج

واكنش حماس نسبت به مرگ زرقاوى واكنش بسيارى از عراقى ها را به همراه داشت. رسانه هاى ديدارى و نوشتارى عراق به شدت حماس را مورد انتقاد قرار دادند. سياستمداران و مردم عادى كوچه و خيابان به همان نسبت از واكنش رسانه ها و مقامات عربى عصبانى شدند. آنها به گونه اى از اين جنايتكار سخن مى گفتند كه گويى او يك قهرمان بود.
اين كاملاً غيرقابل تصور است كه جداكننده سر انسان ها از بدنشان و تروريستى كه قاتل كودكان است يك قهرمان توصيف شود. اين نوع برداشت چنان عجيب است كه در قالب كلمات نمى گنجد. اين تعبير نادرست از شيطان اصلى ترين دليل سيه روزى و مصيبت در منطقه است و فقط چنين برداشتى است كه در توجيه خشونت ها و كشتارهاى غيرقابل توجيه نقش دارد. اين وضعيت باعث مى شود كه انسان به اين نتيجه برسد كه عراق تا حدى از اين نوع بيمارى اجتماعى كه ما را در خود محاصره كرده است، رهايى پيدا كرد.
عصبانيت كمترين چيزى است كه مى توانم در توصيف احساسم پس از خواندن نظرات عرب ها (به زبان عربى) در بخش بحث و نظر سايت بى بى سى بيان كنم. تعجبى ندارد كه بسيارى از مراجعه كنندگان عراقى به اين بخش از اينكه توانستيم از شر آن تروريست هاى جنايتكار خلاص شويم خشنود بودند، اما از سوى ديگر احتمالاً ۹۰ درصد از نظردهندگان غيرعراقى نيز بودند كه تاسف خود را از مرگ او به عنوان يك شهيد ابراز داشتند.
من يكى از اين نظرات كه توجهم را به خود جلب كرد، انتخاب كردم. اين نظر نشان مى دهد كه چگونه نفرت پس از رسيدن به سطحى معين مى تواند قلب و ذهن مردم را كور كند. اين نظر شايد دقيق ترين توصيف از طرز فكر، اگر نه ميليون ها اما هزاران نفرى باشد كه در اين منطقه روزگار مى گذرانند. اين نظردهنده عرب بدون آنكه وارد حواشى شود و از سخنان نغز مدد بگيرد، صراحتاً از علت غمگين شدنش پس از مرگ زرقاوى سخن مى گويد: «من تصور مى كنم كه اين بيانگر حقيقت به شيوه اى است كه بسيارى از عرب ها به آن باور دارند، حقيقتى كه از دهان يك نفر كه جرات بيشترى در بيان نسبت به سايرين داشت، انتشار يافت. سايرينى كه خاموش ماندند و آنچه در درونشان مى گذشت، بروز ندادند...
مرگ زرقاوى هيچ چيز در خود نداشت، زيرا او محصول سياست غلطى بود كه در موطنش، اردن، وجود دارد. زرقاوى هاى زيادى در كشور ما وجود دارند كه تحت تعقيب قرار مى گيرند و تروريست  مى شوند، بدين ترتيب راه خود را به عراق پيدا مى كنند. در آنجا مى توانند به يمن آمريكايى كه با كمك عوامل خود (حاكمان) نابودى را به منطقه آورد، عقده ها و احساسات خود را خالى كنند. به خاطر اطلاعات شما، اطلاعات ما در مورد زرقاوى مبهم و تار است. آيا او يك قهرمان ملى بود يا يك تروريست جنايتكار؟ ما به طور حتم نمى دانيم، اما مى بينيم كه دشمنانمان از مرگ او بسيار خشنود هستند. اين همان دليلى است كه مرا از مرگ وى غمگين مى سازد.»
من اين بحث را با اظهارنظر يك عراقى به پايان مى برم: «من سابقاً مخالف كشتن افراد به خاطر نظرات فاسد يا عملكرد ضدآزادى شان بودم، اما پس از زندگى در فضاى تروريسم و ضدانسانى كه آنها ايجاد كرده اند، اكنون مى گويم كه تنها راه حل خاتمه دادن به زندگى كسانى است كه هيچ بويى از انسانيت نبرده اند. آنها ذهن و روان انسان هاى معقول را مسموم مى كنند. بگذاريد جهان در آزادى و شادى به سر ببرد... من اين جمله را خطاب به تمام انسان هاى منطقى و اهل استدلال مى گويم؛ مرگ زرقاوى مبارك باد.» بنابراين اگر انسان معقولى هستيد بياييد و با ما اين لحظه را جشن بگيريد، اگرنه خود را براى سوگوارى در مرگ هايى ديگر آماده كنيد.
* فاضل همراه برادرش عمر، يك وبلاگ به نام «مدل عراق» را در بغداد اداره مى كنند.
منبع: Opinion Journal